ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ / ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ

Posted: 13/06/2011 in ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ

Καιρό είχα να αναπτύξω θεματάκι…

Άλλοι θα συμφωνήσουν και άλλοι θα διαφωνήσουν με αυτά που θα πω…

Η λέξη ποιότητα. Εκτός από το γεγονός ότι είναι απλά μία λέξη, για τον περισσότερο κόσμο σημαίνει κάτι καλό, ποιοτικό που λέμε, όχι σαβούρα ή εμπορικό, κλπ κλπ. Για εμένα δεν είναι έτσι…

Η αφορμή γι’αυτό το άρθρο, είναι ότι κατά καιρούς πολύς κόσμος μου λέει ότι είμαι ποιοτικός μέσα από αυτά που γράφω ή τις ταινίες που σας αναλύω. Τι πάει να πει ποιότητα; Σκεφτείτε λίγο την λέξη και μετά απαντήστε ΑΝ απαντήσετε.

Όταν λέω ποιότητα, δεν αναφέρομαι μόνο στις ταινίες, αλλά σε όλα τα πράγματα που μπορεί να διαχωρίζονται με λέξεις όπως σαχλαμάρα, ποιοτικό, κουλτουριάρικο, εμπορικό, φιλοσοφικό, επιστημονικό. Όπου υπάρχει διαχωρισμός και κατηγορίες, μέσα από τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε την καθημερινότητά μας.

Στην μουσική, υπάρχουν οι ποιοτικοί τραγουδιστές, οι έντεχνοι, οι εμπορικοί, οι φωνές κορμάρες κλπ. Δεν τα λέω εγώ αλλά ο κόσμος γύρω μας. Στις ταινίες το ίδιο και πάει λέγοντας το όλο θέμα.

Είμαστε έτοιμοι; Πάμε λοιπόν…

Για εμένα η έννοια της ποιότητας, έχει μια διαφορετική αντίληψη από πολύ κόσμο και σίγουρα θα ξινήσουν μερικοί.

Δεν υπάρχει ποιότητα και όποια άλλη κατηγοριοποιημένη λέξη για εμένα. Ότι μου αρέσει είτε από μουσική είτε από ταινίες, δεν έχουν να κάνουν με την ποιότητα. Μου αρέσουν κι αυτό είναι. Μου αρέσουν ταινίες που δεν θεωρούνται ποιοτικές αλλά σαχλαμάρες, γιατί είτε με έκαναν και γέλασα, είτε μου πρόσφεραν απλά και μόνο μία σκηνή που μου άρεσε. Το ίδιο ισχύει και για την μουσική. Μπορεί ένα τραγούδι ή τραγουδιστής να θεωρείται ατάλαντος ή οτιδήποτε άλλο, αλλά να έχω γελάσει από αυτό το τραγούδι, ή να μου αρέσει μόνο η μουσική, ή το ρεφρέν κλπ.

Το πρόβλημα με τον κόσμο γενικότερα, είναι ότι δεν δέχονται το αντίθετο της έννοιας του ποιοτικού. Αν σας έλεγα πχ ότι μου αρέσει η Μπεζεντάκου, κατευθείαν το πρώτο πράγμα που θα σας έρθει στο μυαλό είναι τα γέλια και αμέσως να χαρακτηρίσετε-κρίνετε αυτό το πράγμα. Δείτε λίγο πως λειτουργεί όλο αυτό. Αν πω όμως ότι μου αρέσει ο Μητροπάνος, τότε θα πείτε, ααααααα, τώρα μάλιστα. Πάλι οι χαρακτηρισμοί. Δεν είναι όμως έτσι παιδιά και συγνώμη αν απογοητεύεστε με αυτά που λέω. Αυτά που δεν μας αρέσουν, δεν σημαίνει ότι δεν είναι ποιοτικά. Απλά δεν μας αρέσουν.

Θέλω να πω, ότι όλες οι ταινίες ή η μουσική, ή οι πίνακες ζωγραφικής ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, όλα θα βρουν το κοινό που θα τους αρέσει. Δεν έχει σημασία ο λόγος, αλλά ότι υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσουν και αυτό δεν είναι κακό, ούτε χαρακτηρίζει τον άνθρωπο και την όποια ποιότητά του. Από την στιγμή που κάτι προσφέρει έστω ακόμα και σε έναν άνθρωπο και μόνο, για εμένα είναι αρκετό. Είναι όπως έχω ξαναπεί, ΓΟΥΣΤΑ.

Εμένα μου αρέσει ο Ταρκόφσκι. Άλλοι τον βρίσκετε ακαταλαβίστικο, κουλτουριάρη, βαρετό. Δηλαδή εγώ είμαι ο ποιοτικός και εσείς που δεν σας αρέσει οι σαβουροταινιάκηδες; Δεν νομίζω. Απλά επειδή ο κάθε άνθρωπος παίρνει διαφορετικά πράγματα από τις όποιες ταινίες, τις κρίνει βάση αυτών που είδε, κατάλαβε. Σε κάποιον που δεν άρεσε το Stalker πχ, θα πρέπει να απολογηθώ εγώ ή αυτός γιατί μου άρεσε ή όχι; Μου άρεσε πάρα πολύ και ο Ηλίθιος και Πανηλίθιος πολύ. Και τα Jackass, scary movies, ταινίες με τον Leslie Nilsen, καμένες ταινίες οι οποίες θεωρούνται άθλιες και μη ποιοτικές. Κι όμως σε εμένα κάτι έδωσαν. Είτε σε μία σκηνή ή σε ολόκληρη την ταινία.

Γελάω πολύ επίσης με κάτι τραγούδια τύπου παρατράγουδα. Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι κλπ. Γέλασα όμως. Άρα κάτι μου προσφέρει. Πολλές φορές κι εγώ ο ίδιος λέω σε φίλους μου που δεν τους άρεσε μια ταινία αλλά σε μένα άρεσε, ότι είναι άσχετοι. Δεν εννοώ έτσι όπως ακούγεται αυτό όταν το λέω. Απλά είναι μια έκφραση και προσπαθώ να τους εξηγήσω αυτό που μου άρεσε ενώ σε αυτούς όχι. Δεν συμφωνούμε όμως σχεδόν πάντα, γιατί άλλα βλέπω εγώ και παίρνω και άλλα αυτοί. Να υπάρχει συζήτηση να αναλύουμε τις διαφορετικές απόψεις και να τις επεξεργαζόμαστε. Όλο και κάτι θα πάρουμε από την ανταλλαγή απόψεων.

Μπορεί πολλοί να θεωρείτε ωραίες τις ταινίες που αναλύω εδώ, κάποιοι άλλοι όμως δεν τις θεωρούν ωραίες. Με μερικές ταινίες θα συμφωνήσετε μαζί μου και με άλλες θα διαφωνήσετε. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Και εμένα δεν μου άρεσαν άλλες ταινίες που θεωρούνται αριστουργήματα. Τι να κάνουμε όμως; Αυτό χαρακτηρίζει εμένα σαν άνθρωπο; Τώρα τρώγεστε να σας πω αριστουργήματα που δεν μου άρεσαν, έτσι; Θα πω μερικές λοιπόν και ετοιμάστε τις πέτρες να με λιθοβολίσετε.

SALO=Pazolini. Νομίζω 120 μέρες στα Σόδομα ότι λέγεται. Άθλια και σιχαμένη με όλη την έννοια των λέξεων. Δεν θα την ξανάβλεπα ποτέ και ούτε με ενδιαφέρει να μάθω τι άρεσε σε άλλους. Δεν σημαίνει κάτι αυτό όμως. Δεν μου άρεσε ενώ σε άλλους άρεσε. Πάμε παρακάτω…Πιάστε κοτρώνα τώρα!χαχαχαχα

Η Λάμψη του Κιούμπρικ. ΏΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑ. Μισό! Μου άρεσε σαν ταινία πολύ, μου άρεσε όμως περισσότερο η Λάμψη του Stephen King που ήταν σε 2 dvd. Θεωρώ ότι ήταν πιο δεμένη σαν ταινία, δηλαδή χορταστική, συν ότι τρόμαξα περισσότερο.

Δεν λέω άλλες γιατί δεν έχει νόημα νομίζω όλο αυτό.

Βλέπω ένα αμάξι πολύ ωραία φτιαγμένο, με αεροτομές spoilers κλπ. Μου αρέσει. Βλέπω μετά ένα άλλο φτιαγμένο και το θεωρώ καρναβάλι με αυτά που του έχει βάλει πάνω. Αυτός που τα έβαλε όμως του αρέσουν. Αλλιώς δεν θα τα έβαζε.

Το συμπέρασμα και εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι προσπαθώ να τα δέχομαι όλα χωρίς να σχολιάζω. Όχι πάντα φυσικά. Δεν έχω πάντα μεγάλη εγκράτεια.

Θεωρώ ότι δεν πρέπει να διαχωρίζουμε με ταμπέλες-κατηγορίες τα πράγματα. Το ότι είπαν κάποιοι κριτικοί ότι κάποια ταινία είναι αριστούργημα, δεν σημαίνει ότι θα είναι και για εμάς. Σίγουρα το έχετε δει και στην πράξη όλο αυτό και μόνοι σας.

Όπως και να έχει, αυτά ήθελα να πω κι ελπίζω να πείτε κι εσείς, ή μάλλον να ΤΟΛΜΗΣΕΤΕ, γιατί πολλοί δεν λένε την γνώμη τους μην τυχόν και φάνε γιουχάρισμα. Εγώ προσωπικά, ΧΕΣΤΗΚΑ!

Σχόλια
  1. Ο/Η nefertitigr λέει:

    Για να τελειώσω κι εγώ με το θέμα , συμπερισματικά θα πω, ότι σε ότι αφορά την ποιότητα, σαβούρα και ποιότητα υπάρχει ανάμικτα σε όλες τις μορφές της τέχνης και όχι μόνο, γιατί σαβούρα και ποιότητα υπάρχει και στους ανθρώπους που δημιουργούν.
    Τώρα σχετικά με τις ταμπέλες, θεωρώ οτι δεν πρέπει να βάζουμε ούτε στα «προϊόντα» ούτε στους ανθρώπους αλλά ούτε και να επιρρεάζουν τη κρίση μας. Σωστό ειναι να ακούμε, να βλέπουμε, να συναναστρεφόμαστε και να κρίνουμε κατά περίπτωση τι μας αρέσει και τι όχι.
    Αυτάααα από μένα 😀

  2. Ο/Η halobump λέει:

    Εκεί είναι το λάθος, που από γνώμη του καθενός πέρασε σαν δεδομένο. Και μην ξεχνάμε ότι το να είναι κάτι εμπορικό (βλέπε τραγούδι) δεν σημαίνει ότι δεν έιναι και «εμπορικό».

  3. Ο/Η trancemedia λέει:

    Χαχαχαχαχαχα

    Νομίζω το θέμα μπερδεύτηκε επειδή ίσως ανάλογα τα ακούσματα στην μουσική και στις ταινίες, πολλοί κρίνουν και τι σόι άνθρωπος είσαι. Κάπου εκεί νομίζω τα κάναμε μπάχαλο.
    Δεν είναι το θέμα οι άνθρωποι αλλά οι ταμπέλες. Ποιοτικό και όλες οι υπόλοιπες. Γιατί ας πούμε ο Τερζής πχ να μην θεωρείται ποιοτικός και να θεωρείται ο μάλαμας. Τα τραγούδια του Τερζή δηλαδή δεν έχουν ποιότητα; Και με πιο τρόπο αυτή η λεγόμενη ποιότητα καθορίζεται; Αφού για τον κάθε άνθρωπο η ποιότητα λειτουργεί και αγγίζει διαφορετικές χορδές απ’ότι σε κάποιον άλλον.
    Απλά πολλοί όταν λένε ότι ακούω τον τάδε, ή βλέπω ταινίες του Ταρκόφσκι, το συνδυάζουν ταυτόχρονα και με την ποιότητα του ανθρώπου. Εκεί τα μπερδέψαμε.
    Και δεν είναι ότι λέει κάποιος την γνώμη του. Έχει περάσει σαν δεδομένο αυτό. Βιτάλι=ποιότητα, πλούταρχος=ελαφρολαϊκό και πάει λέγοντας με όλα τα πράγματα.

  4. Ο/Η liakada λέει:

    Ναι, για μια ακόμα φορά η Nefertiti τοποθετήθηκε ακριβώς έτσι όπως σκέφτομαι κι εγώ.. Ίσως να το επέκτεινα λίγο το θέμα και σε σχέση με ανθρώπους, που σαφώς δεν απορρίπτω, ούτε κρίνω όταν είναι διαφορετικοί από μένα, και σίγουρα παίρνει κανείς γνώμες, ιδέες και γνώση και από ανθρώπους που κάποιες φορές δεν του «πάνε».. Όμως πάντα ψάχνω να υπάρχει ένας κοινός νούς σε ανθρώπους που επιλέγω να κάνω παρέα, να μιλάμε για το ίδιο πράγμα ανοίγοντας ένα θέμα, όχι εγώ παντόφλες και ο άλλος βλάστηση! Δεν έχω κάτι άλλο να πω επί του θέματος, καταλάβαμε όλοι νομίζω τι θέλει να πει ο καθένας μας..
    Όσο για τον Trancemedia, εσύ αγόρι μου είσαι μια κατηγορία μόνος σου, γι’ αυτό και σε πάω!!!!

  5. Ο/Η nefertitigr λέει:

    Πάλι μπερδεύουμε τα πράγματα, μιλάμε για ποιότητα σε ανθρώπους ή προϊόντα? Γιατί εγώ μίλησα για «προϊόντα» πχ ένα τραγούδι είναι ποιοτικό αν έχει δημιουργηθεί από ταλαντούχο μουσικό, στιχουργό και έχει τραγουδηθεί από φωνάρα, μια ταινία ειναι ποιοτική αν οι συντελεστές της ειναι ταλαντούχοι και με διαφορετική ματιά……..
    Αν μιλήσουμε τώρα για «ποιότητα» σε ανθρώπους, είναι πολύ διαφορετικά τα κριτήρια, θα πω οτι αυτή προσδιορίζεται από την ψυχή και το μυαλό τους και όχι από τα γούστα τους. Το αν ακούς Βολάνη ή Παπακωνσταντίνου ή αν βλέπεις Βαντάμ ή Ντε Νίρο, Κουροσάβα ή Φουφουτο, ποσώς με ενδιαφέρει, αν αυτό εσένα σε καλύπτει εγώ δεν έχω κανένα λόγο να σε κρίνω. Αν όμως επιλέξω παρέα να ακούσω ή να δω κάτι στο κινηματογράφο σαφώς δεν θα σε επιλέξω να το κάνουμε παρέα (σε χρησιμοποιώ σαν παράδειγμα σαφώς, γιατί σε πολλά οι επιλογές μας ταιριάζουν χαχαχαχαχα)
    Για μένα ειναι πολύ ξεκάθαρα τα πράγματα σε ότι αφορά το ποιοτικό ή μη. Τώρα αν μιλήσουμε για τις ταμπέλες που βάζουν κάποιοι, αυτό πάλι ειναι ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα και σαφώς δεν συμφωνώ με την «ταμπέλα» π.χ του έντεχνου γιατί πιστεύω οτι υπάρχουν μεγάλοι ΛΑΪΚΟΙ δημιουργοί που είναι ισάξιοι και ορισμένοι σαφώς ανώτεροι από κάποιους του …… εντέχνου και εν τοιαύτη περιπτώσει οι λάτρεις της κλασσικής μουσικής τι πρέπει να λένε? χαχαχαχαχα
    Προσπαθώ να σου δώσω να καταλάβεις (δεν ξέρω αν το πέτυχα) οτι το όλο θέμα τέθηκε σε λάθος βάση από την αρχή.
    Τέλος για τους «δήθεν» ποιοτικούς (αν ετσι αυτοαποκαλούνται δεν σημαίνει οτι είναι κιόλας) είναι δήθεν γενικώς στη ζωή τους και όχι μόνο στις επιλογές τους και στις αντιδράσεις τους. Γι αυτούς δεν θα μπω στο κόπο να μιλήσω, πολύ απλά γιατι δεν με ενδιαφέρουν…..

    • Ο/Η nefertitigr λέει:

      Υ.Γ Και για να μιλήσω και λίγο για τον εαυτό μου, ακούω και βλέπω τα πάντα που θεωρώ οτι ειναι «καλοφτιαγμένα» (θέλεις να το πω ποιοτικό, οκ, χαχαχαχαχα) ανάλογα τη διάθεση μου, τη στιγμή και πολλές φορές ανάλογα την παρέα (είμαι αρκετά ανεκτική αρκεί να μην γίνεται όλη την ώρα να ακολουθώ επιλογές άλλων : D )

  6. Ο/Η trancemedia λέει:

    Πάει, θα μου πέσουν τα μαλιά σήμερα μου φαίνεται…χεχε

    Κάτσε να το θέσω αλλιώς το θέμα.

    Λοιπόν, ακούω Πλούταρχο, Ζήνα, Μπάση, Τερζή, Καρά, Βολάνη, Καλίδη, Καραφώτη, Οικονομόπουλο, Βάσω Χατζή, Βαρδή, Αρβανιτάκη, Doors, Massive Attack, Trance, Progressive, Uplifting.
    Ξέχασα πολλούς και πολλές ακόμα αλλά δεν πειράζει.
    Λοιπόν, από όλους αυτούς/ές, άλλους τους ακούω συχνά και άλλους περιστασιακά. Περιστασιακά γιατί το ύφος του κάθε τραγουδιστή μπορεί να μην με τραβάει, αλλά συχνά θα πούνε και τραγούδια που θα με τραβήξουν. Ακούγωντας σχεδόν τα πάντα από το θέμα της μουσικής, σε ποια κατηγορία πρέπει να μπω; Στην ποιοτική, την σαβουρέ ή την εμπορική; Απλά μου αρέσουν τα τραγούδια ή οι φωνές. Του Μάλαμα ας πούμε, δεν με τραβάνε όλα τα τραγούδια του. Μου αρέσουν πολλά του όμως. Όπως και του Χατζηγιάννη. Άλλα ναι, άλλα όχι. Δεν υπάρχει κάποια κατηγορία. Είναι η κατηγορία των αυτιών μου.
    Μπορώ να δω ταινίες του 30-40-50 κλπ και μπορώ να δω και ταινίες καμμένες, Σταλόνε, Τζιμ Κάρευ κλπ. Εδώ πάλι σε ποια κατηγορία μπαίνω;
    Μπορώ να διαβάζω Κρισναμούρτι, αλλά δεν με χαλάει κι ο Stephen King.

    Όλα τα παραπάνω, το καθένα στον τομέα του, μου προσφέρει κάτι. Εσείς μπορείτε να το λέτε ποιότητα ή σαβούρα, για εμένα όμως είναι ότι απλά μου αρέσουν. Θέλετε να με βάλετε σε κατηγορία; Κάντε το αν μπορείτε να βρείτε σε ποιαν ανήκω.
    Ξέρω ανθρώπους που έλεγαν σιγά τον Πλούταρχο. Αν δεν ακούσεις τους »υποτιθέμενους» ποιοτικούς, τι να μας πεις; Και ξαφνικά, να παίζει ένα τραγούδι του Πλούταρχου στο ράδιο και να το τραγουδάνε και να το ξέρουν κι όλλας. Και μόλις τους είπα ότι εσύ δεν ήσουν που δεν σου άρεσε ο Πλούταρχος; Τώρα τον τραγουδάμε κι όλας; Εγώ; Πότε τραγούδησα Πλούταρχο; Και να πηγαίνουν να σε βγάλουν και τρελό.
    Με συγχωρείτε αλλά είναι υποκριτές και εγωιστές όλοι αυτοί που δεν δέχονται άλλους τραγουδιστές, αλλά μόλις τραγουδήσουν κάτι που τους αρέσει, να κρύβονται μην τυχόν και τους ακούσει άλλος και τους παρεξηγήσει. Μωρέ, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ λιγάκι; Τι ξεφτιλίκια είναι αυτά;
    Εγώ το λέω. Δεν ακούω πχ Παπακωνσταντίνου, αλλά έχει πει κάτι τραγουδάρες που μου αρέσουν πολύ. Δεν λέω, Παπακωσταντίνου; Ούτε που να τον ακούσω. Και μετά κρυφά να τραγουδάω τα τραγούδια του.

    Λες liakada από πάνω:

    «Σαφώς και δεν απορρίπτω κάποιον επειδή ακούει διαφορετική μουσική από μένα, ή αρέσκεται σε άλλα πράγματα, απλά δεν θα τον κάνω παρέα εξ αρχής ή σταδιακά..»

    Άρα τον κόσμο που συναναστρέφεσαι θα τον κάνεις παρέα βάση του τι μουσική ακούει, τι ζώδιο είναι, αν η μπλούζα με το παντελόνι που φοράει ταιριάζουν κλπ. Δηλαδή γνωρίζεις έναν άνθρωπο πχ, και σου λέει:
    Θα πάμε για καφέ; Κι εσύ του λες, τι μουσική ακούς και θα σου πω αν θα πάμε. Μπορεί να ακούγεται γελοίο έτσι όπως το λέω, αλλά αυτό λες. Τι πάει να πει, «δεν θα τον κάνω παρέα εξ αρχής ή σταδιακά»; Εσύ θέλεις ανθρώπους που θα συμφωνούν σε όλα μαζί σου; Αν είχαμε όλοι αυτά τα κριτήρια, τότε να μέναμε μόνοι μας με τον εαυτό μας που συμφωνεί μαζί μας. Γιατί να μπούμε στον κόπο να γνωρίσουμε κάποιον σαν τον εαυτό μας;

    Όλα τα παραπάνω τα λέω φιλικά πάντα. Απλά προσπαθώ να καταλάβω και να καταλάβετε.

  7. Ο/Η liakada λέει:

    Συμφωνώ με την προλαλήσασα Nefertiti ως προς το θέμα του ποιοτικού ή μή.. Πώς να το κάνουμε δηλαδή, δεν γίνεται να πω ότι το ίδιο είναι ο Ξυδάκης, ο Παπακωνσταντίνου, οι Locomodo, ο Ξυδούς, η Γαλάνη, η Αλεξίου, η Ζουγανέλη, και κατεβατά ατέλειωτα άλλα ονόματα που μπορώ να γράψω των ΝΑΙ ποιοτικών, με την Μπεζεντάκου, και όλους τους διαφόρους «ίδιους» που δεν ξέρω και τα ονόματά τους!!! Σαφώς και δεν απορρίπτω κάποιον επειδή ακούει διαφορετική μουσική από μένα, ή αρέσκεται σε άλλα πράγματα, απλά δεν θα τον κάνω παρέα εξ αρχής ή σταδιακά.. Όμοιος ομοίω αει πελάζει, λέγανε οι αρχαίοι και η γιαγιά μου έλεγε «πρέπει να συχνωτιάζεσαι για να μπορείς να κάνεις παρέα με κάποιον»!!
    Το διαφορετικό άλλωστε, πάντα έλκει ως αρχή, το τέλος του όμως είναι προδιαγεγραμμένο και τις περισσότερες φορές επώδυνο..

  8. Ο/Η nefertitigr λέει:

    Συζητάτε νομίζω για 2 διαφορετικά πράγματα 1) Ποιο είναι ποιοτικό και 2) Τι μας αρέσει και τι όχι.
    Όσο αφορά το ποιοτικό νομίζω οτι υπάρχουν (για μένα τουλάχιστον) αντικειμενικά κριτήρια πχ ο συνθέτης, ο σκηνοθέτης, ο ηθοποιός κ.ο.κ, να είναι ταλαντούχος, ο τραγουδιστής, καλλίφωνος και πάει λέγοντας, νομίζω οτι αυτό χαρακτηρίζει την ποιότητα.
    Κάθε ένας από εμάς πιστεύω οτι γνωρίζει ή απλά καταλαβαίνει τη διαφορά, άσχετα του ότι μπορεί να μας αρέσει και η σαχλαμάρα απλά γιατι μας διασκεδάζει.
    Επειδή ένα παράδειγμα που έφερες ήταν πχ η Μπεζεντάκου, θεωρώ οτι κανένας δεν θα διαφωνήσει οτι ειναι εντελώς ατάλαντη και άφωνη, τώρα για ποιο λόγο αυτή κάποιους τους διασκεδάζει, απλά και μόνο με την παρουσία της δεν θα το κρίνω. Σε αντίθεση η Αρβανιτάκη ειναι από τις πιο ταλαντούχες τραγουδιστριες, το αν αρέσει ή όχι σε κάποιους δεν έχει σημασία, το ταλέντο της όμως ειναι κοινώς αποδεκτό, που σημαίνει οτι έχει «ποιότητα» η φωνή της (Το παράδειγμα ειναι τυχαίο και νομίζω οτι ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν σε όλους τους τομείς)
    Νομίζω οτι σας έδωσα να καταλάβετε τι σημαίνει για μένα ποιοτικό……..
    Σε εκείνο που διαφωνώ ειναι ο διαχωρισμός των ανθρώπων με βάσει τα γούστα τους, μπορεί να επιλέξω κάποιον να κάνω παρέα που έχει τα ίδια γούστα ή κριτήρια με μένα αλλά δεν θα απορρίψω από τη ζωή μου κάποιον γιατι επιλέγει διαφορετικά πράγματα, απλά και μόνο γι αυτό.
    «Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα» λέει ο σοφός λαός 🙂

  9. Ο/Η liakada λέει:

    Γεια κι από μένα.. Λέω λοιπόν ότι, ότι σκεφτόμαστε και ότι λέμε, το κάνουμε μέσω συγκρίσεων.. Ότι δεν μπορείς να συγκρίνεις, απλά δεν υπάρχει.. Δεν μπορώ να συγκρίνω τον τάδε αστεροειδή π.χ. με τον παραδιπλανό του, γιατί απλά δεν έχω γνώση για κανέναν! Μέσω των όλων συγκρίσεων σχετικά με τα πάντα λοιπόν, αποφασίζει ο καθένας τι του πάει και τι όχι.. Θα συγκρίνω τότε τους στίχους του Γκάτσου ή της Νικολακοπούλου με του Φοίβου και άλλων απόλυτα «χειρότερων», που μπορεί μεν να γελάσουμε όταν ακούσουμε το τραγουδάκι, αλλά αυτό δεν το κάνει καλό τραγούδι! Μας έχει πιάσει γέλιο με τους στίχους του Παπαδόπουλου; Μας έχει πιάσει γέλιο με την φωνή της Αρβανιτάκη ή της Πρωτοψάλτη; Με την Μπεζεντάκου όμως; Θα κάνει συναυλία και θα πας να δώσεις λεφτά να την ακούσεις ή για να σπάσεις πλάκα; Αν δεν υπάρχει το ποιοτικό και το μη, τότε να βάλουμε στον ίδιο ντορβά όλους τους υποτιθέμενους καλλιτέχνες, ηθοποιούς, τραγουδιστές και ότι άλλο, χωρίς επιλογή.. Ακούω τον Μητροπάνο και τον Λυδάκη καπάκι με τον Τερλέγκα! Και δεν αναφέρομαι στο ότι σε κάποιο πάρτυ μπορεί θα μπεί και ο Βολάνης για να κάνουμε ακριβώς την πλάκα μας, ή ότι δεν θα χορέψω κάποια φορά με τον Λεπα σε νυχτερινό μαγαζί, όμως η μουσική του Κραουνάκη ή του Χατζιδάκι είναι της ίδιας δυναμικής με τις επαναλαμβανόμενες «λίγες» μουσικές των όποιων ίδιων νέων «καλλιτεχνών»; Αυτό εννοώ.. Η πορεία της ζωής μου μού έχει αποδείξει ότι και η μουσική είναι κουλτούρα, και από εκεί κρίνεις και συγκρίνεις και επιλέγεις ποιος ακούει τι και αυτό λέει πολλά για την συνέχεια των όποιων σχέσεων.. Γιατί αυτή η κουλτούρα απλώνεται και σε άλλα θέματα καθημερινότητας.. Πώς θα συνυπάρξω με κάποιον που το μόνο που ακούει είναι φθηνά καψοτράγουδα με ένα επαναλαμβανόμενο πιασάρικο στοιχάκι, πού κατ’ επέκτασιν θα με πηγαίνει μόνο σε κεφαλοκομμένα θρίλερ, πού θα αρέσκεται μόνο σε επιθεωρήσεις,;; Και σαφώς πιστεύω ότι υπάρχει ποιοτικό και όχι στην ζωή μας καθημερινά, όχι από το πώς ξύπνησα την μέρα εκείνη και άν έχω κέφι ή όχι, αλλά ανάλογα με την εξέλιξή μας προς το καλύτερο και ανώτερο.. Τα φιλιά μου σε όλους..

    • Ο/Η trancemedia λέει:

      Διαφωνώ εντελώς όμως σε αυτά που λες liakada.
      H Mπεζεντάκου, ή όποιος άλλος/η σαν τραγουδιστές που θεωρούνται ατάλαντοι, έχουν μείνει τόσο καιρό στον χώρο γιατί πάει κόσμος και τους ακούει. Δεν έχει σημασία αν ο λόγος είναι οπτικός ή ακουστικός. Το θέμα είναι ότι πηγαίνει κόσμος και αγοράζει κα τα cd τους. Και σίγουρα είναι και κόσμος που όντως τους αρέσουν. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι αυτός ο κόσμος δεν έχει ποιότητα. Αν δεις δηλαδή έναν καθηγητή, γιατρό, ή δικηγόρο σε ένα τέτοιο μαγαζί τι θα πεις; Από την στιγμή που περνάει καλά κάποιος με ότι κι αν ακούει η βλέπει, είναι ευχαριστημένος. Και στο κάτω κάτω ΤΙ πάει να πει ποιότητα και ποιος μπορεί να την χωρίσει σε κατηγορίες; Θα μου πει κάποιος δηλαδή εμένα που ακούω Πλούταρχο ή Τrance μουσική, ότι δεν είναι ποιοτικά; Και ποιος είναι αυτός που λέει ότι για να είσαι ποιοτικός θα ακούς συγκεκριμένη μουσική, θα διαβάζεις συγκεκριμένα βιβλία, θα βλέπεις συγκεκριμένες ταινίες και έτσι θα έχεις μια ολοκληρωμένη ποιοτική-συγκεκριμένη ζωή.
      Δηλαδή για εσένα η ποιότητα είναι μόνο ο Χατζιδάκης ή ο Κραουνάκης και τέλος πάντων συγκεκριμένοι τραγουδιστές; Την ποιότητα ο καθένας την βιώνει και παίρνει πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Πχ Χατζιδάκι-Κραουνάκι-Λυδάκη και άλλους/ες που αναφέρεις, δεν μου λένε τίποτα. Σε εμένα! Δεν με αγγίζουν. Πρόσεξε όμως. Μπορεί να πει κάποιο τραγούδι κάποιος από τους παραπάνω που λες, και να με αγγίξει τρελλά. Αυτό σημαίνει ότι δεν ήμουν ποιοτικός και ξαφνικά έγινα; Φυσικά και όχι. Έχει να κάνει με την μουσική και τους στοίχους του κάθε τραγουδιού και πως το εισπράττει ο καθένας.
      Δεν μπορείς να λες (όχι εσύ προσωπικά, γενικά μιλάω.χεχε), για ποιότητα από την στιγμή που δεν ξέρεις ΤΙ παίρνω εγώ από το κάθε τραγούδι-ταινία-βιβλίο κλπ. Και ούτε να χαρακτηρίζεται το άτομο βάση αυτών που ακούει και βλέπει. Δηλαδή εγώ που άκουγα τότε Rave μουσική, συνεπάγεται ότι ήμουν αλήτης και ναρκωμανής. Κάπως έτσι εισπράττω αυτό που μου λες. Ίσως δεν κατάλαβα καλά αλλά έχω την αίσθηση ότι μου λες ότι όποιος δεν ακούει τους παραπάνω τραγουδιστές, ή αυτούς που αρέσουν σε εσένα, ότι δεν είναι ποιοτικός.

      Μην στραβώσουμε κάπου με αυτά που λέω. Συζήτηση κάνουμε και προσπαθούμε να καταλάβουμε.

      • Ο/Η halobump λέει:

        Με γλίτωσες από πολύ γράψιμο αδερφέ 😛 Τα είπες σαν να μιλάω εγώ ως προς απάντηση στο σχόλιο τις liakadas :). Πάνω σε αυτά που είπε η Liakada θα πω δύο πράγματα. Πρώτον ότι ΑΝ υπάρχει η λεξη «ποιοτικό» αυτή πηγάζει από το υποκειμενικό και άρα είναι διαφορετικό για τον καθένα. Δεύετερον, δεν είμαι τις άποψης που ανέφερες για παρέα με άτομο άλλων γούστων. Για παράδειγμα από την παρέα μου μόνο ένας ακούει τιν ίδια μουσική με εμένα (house, R&B). Ο άλλος είναι metalas και παρόλα αυτά είναι πιο πολύ του στυλ μου σε όλα τα άλλα, ο άλλος είναι ροκας και άλλος ακούει industrial. Αυτό όμως έχει ενδιαφέρον, αν είμασταν όλοι ίδιοι θα ήταν βαρετό.

  10. Ο/Η sweetheart λέει:

    ετσι οπωσ τα λες ,μονο που εσυ ενω ξερεισ απο ποιοτητα ..θα δεισ κ θ ακουσεισ τα παντα γι αυτο σου εχω γραψει ανετα θα γινοσουν ενας καλοσ κριτικος ,,,γιατι αντεχει;, ,εχεισ την περιεργεια να τα δεισ κ να τ ακουσεισ ολα κ μετα κανεισ κριτικη εγω ισωσ μεγαλητερη εχω πια περασει στισ επιλογες αυστηρα ξεροντας απο την αρχη τισ μουφες κ δεν αβτεχω να δοκιμασω,,,,,,,,,,,,μου αρεσει η δεν μου αρεσει μισωσ χανω καποια που θα πω δεν μου αρεσει ,αφου δεν τα ειδα δεν μπορω να ειμαι σιγουρη κ απολυτη ομωσ δεν εχω υπομονη,,,κ αντιστροφωσ καποια που νομιζα οτι θα μου αρεσουν δεν αξιζαν ,,,,,

    • Ο/Η trancemedia λέει:

      Μα αυτό εννοώ με το άρθρο. ΔΕΝ υπάρχει η λέξη ποιότητα. Η ποιότητα για τον κάθε άνθρωπο είναι διαφορετική. Και πιστεύω ότι καλό είναι να δοκιμάζεις καινούρια πράγματα κι ας είσαι σίγουρη ότι θα σου αρέσει ή όχι. Και ούτε έχει να κάνει με την ηλικία. Γιατί να επαναπαύεσαι και να μην δοκιμάσεις και κάτι άλλο; Έτσι τουλάχιστον το βλέπω από την μεριά μου. Από εκεί και πέρα, ο καθένας μας πράττει όπως νομίζει.

  11. Ο/Η halobump λέει:

    «Αυτά που δεν μας αρέσουν, δεν σημαίνει ότι δεν είναι ποιοτικά. Απλά δεν μας αρέσουν.»
    Αυτο τα λέει ΟΛΑ νομίζω και συμφωνώ, απόλυτα όμως, σε όσα είπες.
    Αυτό το ΜΗ ΠΟΙΟΤΙΚΟ το ακούω σχεδόν πάντα από φίλους που ακούνε έντεχνη ή ροκ μουσική όταν αναφέρονται σε αυτά που ακούω εγώ, δλδ house,R&B κτλπ. Εγώ όμως ποτέ δεν έχω πει ότι οι δικές τους μουσικές δεν είναι ποιοτικές απλά γιατί αυτή η λέξη δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου και γιατί απλα δεν μου αρέσει το στυλ μουσικής που δεν ακούνε, δεν σημαίνει οτι δεν είναι «ποιοτικό».
    Επίσης μιας που ανέφερες για ΜΕΓΑΛΕΣ ταινίες. Έβαλα εχθές επιτέλους για πρώτη φορά να δω το Scarface του Pacino. Όλοι το θεωρούν «και πιστεύω είναι» από τις ταινίες που αφησαν εποχή. Στο πρώτο 20λεπτο άρχισα να βαριέμαι και στο 40λεπτο, χωρίς πλάκα και υπερβολές» ΚΟΙΜΟΜΟΥΝΑ. Όχι γιατί δεν είναι «ποιοτική», αλλά απλά γιατί είναι πολύ αργή ταινία για έμένα και αδίκως και αδιάφορα μεγάλη.
    Μπράβο φίλε μου, πολύ καλό το άρθρο σου, να το δείξω και σε κάτι φιλαράκια να δω τι θα πούνε, οι ροκάδες :P.

    • Ο/Η trancemedia λέει:

      Καλά, αυτό με την μουσική, το έχω φάει στην μάπα και ακόμα το τρώω. Όλος ο κόσμος μου λέει πως μπορώ και συνδυάζω την ηλεκτρονική μουσική με τα λαϊκά τραγούδια κλπ.
      Όσο για το Scarface που λες, για εμένα, ΕΙΝΑΙ μεγάλη ταινία, ΕΙΝΑΙ η καλύτερη του Paccino και ΕΙΝΑΙ άνετα μέσα στο τοπ 5 ταινιών που θα επέλεγα. Αλλά όπως λες, για άλλους ναι, για άλλους όχι.

      • Ο/Η halobump λέει:

        Να σημειώσω οτι ΕΙΝΑΙ όντως όλα αυτα που λες, αλλά το μεγάλη που έγραψα εννοούσα αδιάφορα μεγάλη σε διάρκεια. Μια ταινία για να με κρατήσει σχεδόν 3 ώρες συνεχόμενα είναι λίγο σπάνιο 🙂
        Απ’ότι θυμάμαι ούτε τα Lord of The Rings με είχαν κρατήσεί, πόσο μάλλον μια κατα πολύ πιο αργή ταινία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s