ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΑΙΝΙΕΣ

Posted: 13/03/2011 in ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ

Και όταν λέω τρόπο, εννοώ σε τι ψυχολογία πρέπει να είστε για να δείτε μια κωμωδία, ή ένα θρίλερ κλπ κλπ. Πώς σας αρέσει να βλέπετε ταινίες, με παρέα, μόνοι σας, με ακουστικά, δυνατά, με ηχοσύστημα κλπ.

Ξεκινάω πρώτος λοιπόν…

Για να δω μία κωμωδία, δεν πρέπει να έχω κάποια συγκεκριμένη ψυχολογία. Μπορώ να την δω οποιαδήποτε ώρα. Συνήθως θα παίξει ρόλο η ψυχολογία σε μένα, με τις πολιτικές, με σκάνδαλα, δικαστήρια και ταινίες εποχής.

Ο τρόπος που βλέπω τις ταινίες είναι ο εξής. Αν πρόκειται για θρίλερ, θα βάλω ακουστικά ώστε να μην ακούω τίποτα άλλο από δίπλα μου και γενικά να μην έχω απώλεια ήχου. Θέλω να ακούω και τον παραμικρό θόρυβο της ταινίας. Σε μια καλή περιπέτεια με δράση, ή μια κωμωδία, μπορώ να την δω με την ένταση που έχει η τηλεόραση. Μου αρέσουν τα ηχοσυστήματα, αλλά λόγω έλειψης χώρου δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω ηχοσύστημα. Έτσι, αν θέλω να απολαύσω μια ταινία, θα βάλω ακουστικά. Όχι ψείρες ακουστικά, αλλά τα ακουστικά που αγκαλιάζουν όλο το αυτί.

Όταν βλέπω ταινίες θέλω να είμαι μόνος μου. Δεν θέλω να μου μιλάνε γιατί χάνω όλη την ατμόφαιρα. Αν πρόκειται για ρομαντική ταινία ή νεανική, μπορώ να την δω με την κοπελιά μου. Και σε κωμωδίες επίσης δεν έχω πρόβλημα. Πάντα όμως, θα δω μια ταινία, ότι είδος και να είναι, μόνος μου πρώτα και αν ενθουσιαστώ πολύ, θα την ξαναδώ με την κοπελιά, ή τους φίλους. Μου αρέσει να βλέπω τις αντιδράσεις τους. Αλλά όσες φορές και να δω μια ταινία, είναι σαν να την βλέπω πρώτη φορά. Πχ, όλα τα Matrix, μπορεί να τα έχω δει στην κυριολεξία και 100 φορές. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα δω άλλες 100. Και πάντα τα συναισθήματα είναι ίδια. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνετε αυτό που σας λέω, γιατί πολλές φορές με έχουν ρωτήσει, »αφού την έχεις δει, για ποιον λόγο την ξαναβλέπεις;»

Μια καλή ταινία, μου αρέσει να την ξαναβλέπω. Το Avatar το είδα 2 φορές σινεμά και άλλες 2-3 σπίτι. Το Ιnception επίσης δύο φορές σινεμά, τον Πληροφοριοδότη επίσης 2, τον Τιτανικό 3, το Matrix 4, (για σινεμά μιλάω πάντα), και άλλες πολλές που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό.

Αυτά τα λίγα από εμένα.

Σχόλια
  1. Ο/Η roula1970 λέει:

    Μία από τα ίδια. Για να ευχαριστηθώ ταινία πρέπει να τη δω μόνη. Αν γινόταν και στο σινεμά μόνη να ήμουν μέσα στην αίθουσα, το καλύτερό μου !!! αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει. Και στο σπίτι προσπαθώ να είμαι μόνη γι’αυτό και επιλέγω να βλέπω ταινίες μετά τις 11 το βράδυ όταν άπαντες το ‘χουν κόψει στον ύπνο οπότε και μπορώ να έχω την ησυχία μου.
    ‘Οσον αφορά την ψυχολογία η αλήθεια είναι ότι δεν έχω σκεφτεί ούτε παρατηρήσει αν συνειδητά επιλέγω να δω δράμα, θρίλερ, περιπέτεια κ.ο.κ. ανάλογα με την ψυχολογία μου… Δε ξέρω, μάλλον δεν έχει να κάνει.
    Ούτε ηχοσυστήματα και ακουστικά χρησιμοποιώ, απλά βολεύομαι μπροστά στο PC με τα πόδια ψηλά πάνω στο γραφείο, ψάχνω να δω τι επιλογές έχω και βλέπω ότι μου κάνει κλικ τη συγκεκριμένη στιγμή.

    ‘Οταν όμως πρέπει για ευνόητους λόγους να δω ταινία με παρέα ειλικρινά υποφέρω. Αν μου αρέσει, θα εκνευρίζομαι με τα σχόλια και με τις κάθε είδους παρεμβολές και διακοπές οπότε στο τέλος όσο ωραία κι αν ήταν η ταινία εγώ δεν θα την έχω ευχαριστηθεί, αφού κάθε δυο λεπτά έλεγα κι από ένα παρατεταμένο σουτττττττ.

    Αν δε μου αρέσει τότε ακόμα χειρότερα. Είτε θα πρέπει να κάνω υπομονή ως το τέλος για λόγους ευγένειας, είτε τους παρατάω στο φινάλε αφού η υπομονή δεν ήταν και ποτέ στον κατάλογο των προτερημάτων μου οπότε και λογικά βέβαια ακούω μετά τα παραπανίσια.
    Αυτά κι από μένα κι επειδή ζήτημα 2-3 ταινίες την εβδομάδα να έχω την ευκαιρία να δω, Κυριακή βράδυ είναι, 11 και κάτι η ώρα και λέω να σας αφήσω. Πάω για
    P.S. I love you

    • Ο/Η TRANCEMEDIA λέει:

      Έχω κάνει σουτ στο σινεμά άπειρα. Και εγώ εκνευρίζομαι στο σινεμά με διάφορες καταστάσεις που γίνονται, αλλά τι να κάνουμε; Αν μου κάτσει και κανένας δίπλα με αυτές τις αηδίες που τρώνε, τα νάτσος νομίζω λέγονται, με μια σάλτσα που βρομάει. Τότε τα νεύρα μου κρόσια.χαχαχαχα

  2. Ο/Η nefertitigr λέει:

    Κι εγώ βασικά θέλω να βλέπω τις ταινίες μόνη μου, με απόλυτη ησυχία απο εξωτερικούς θορύβους. Με εκνευρίζει αφάνταστα όταν, είτε στο σπίτι, είτε στο σινεμά, κάποιος δίπλα, σχολιάζει σκηνές ή γενικά μιλάει την ώρα της προβολής, έστω κι αν το κάνει χαμηλόφωνα.
    Αντίθετα μετά την ταινία, θέλω κάποιον να την σχολιάσω μαζί του.
    Δεν διαφέρει αυτή η νοοτροπία μου, ανάλογα με το είδος της ταινίας που βλέπω, εκτός ίσως όπως λες κι εσύ, με τις κωμωδίες. Εκεί όμως αντίθετα με εκνευρίζει να βλέπω τους άλλους να γελάνε με την καρδιά τους, χωρίς να βλέπω το λόγο που το κάνουν 🙂
    Τώρα το είδος της ταινίας σε συνάρτηση με την ψυχολογία? Ποτέ δεν θα δω μια κωμωδία οταν ειμαι πεσμένη ψυχολογικά, για να μου ανέβει η διάθεση, το αντίθετο μάλιστα, στενοχωρημένη, θέλω δράμα και μάλιστα Δράμα δραμάτων :), αντίθετα χαρούμενη προτιμώ μια κωμωδία. Όταν βαριέμαι θέλω αστυνομικό ή περιπέτεια να με κρατήσει σε ένταση και αγωνία. Τα υπόλοιπα είδη δεν τα έχω συνδέσει με κάποια φάση της ψυχολογίας μου.
    Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου 🙂
    Σχετικά με την ενταση, θα έλεγα οτι δεν έχω κάποια ιδιαίτερη προτίμηση.
    Αυτάαααααααα……….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s