I NEVER SANG FOR MY FATHER (1970) / ΚΡΙΤΙΚΗ / ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Posted: 12/01/2011 in ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

Καλησπέρα παιδιά.  Άλλη μία ΜΕΓΑΛΗ ταινιάρα με εξαιρετικές ερμηνείες, ειδικά όμως από τον Gene Hackman!

Πιστεύω ότι οι άντρες θα την καταλάβουν καλύτερα απ’ ότι οι γυναίκες, γιατί το θέμα είναι μεταξύ πατέρα-γιου.Εμένα προσωπικά με άγγιξε πολύ αυτή η ταινία και βρίσκεται πλέον μόνιμα μέσα στο κεφάλι μου. Χωρίς να σημαίνει ότι οι καταστάσεις που συμβαίνουν στην ταινία έχουν να κάνουν με την δική μου σχέση με τον πατέρα μου! Απλά εγώ όταν βλέπω μία ταινία, την ζω, ταυτίζομαι με τους χαρακτήρες, και προσπαθώ να καταλάβω την ψυχολογία σε όλους τους χαρακτήρες, χωρίς να κρίνω μόνο από τα γεγονότα που διαδραματίζονται και να λέω »αυτός φταίει ή ο άλλος».Είμαι σίγουρος ότι κοντρίτσες, είτε μεγάλες είτε μικρές, όλοι έχουμε με τους δικούς μας γονείς. Και πιστεύω ότι βλέποντας την ταινία θα μπείτε σε σκέψεις, θα σας πιάσει θλίψη και μελαγχολία. Σημαντική ταινία για μένα, ελπίζω και για εσάς…

Θα σας πω και κάτι για να σας βάλω σε σκέψεις…

Όταν ήσασταν μικροί, βλέπατε τους γονείς από άλλα παιδιά, (μπορεί βέβαια ακόμα να το κάνετε), και λέγατε, τι ωραίοι οι γονείς του φίλου μου. Μακάρι να ήταν και οι δικοί μου έτσι. Εδώ όμως, υπάρχει μια παγίδα. Τι εννοώ…
Εμείς που βλέπουμε τους άλλους γονείς, ΔΕΝ είμαστε τα παιδιά τους! Είμαστε τρίτα πρόσωπα. Ο φίλος μας που (μας φαίνεται ότι) έχει αυτούς τους καταπληκτικούς γονείς, λέει το ίδιο για τους δικούς μας γονείς. Ότι δηλαδή οι γονείς μας είναι πάρα πολύ καλοί. Καταλάβατε ΠΟΥ το πάω; Όχι ακόμα; Λοιπόν…

Όταν είσαι μέσα στην οικογένεια, ζεις τα πάντα μέσα σε αυτή. Τα άσχημα, τα καλά, αυτά που δεν βγαίνουν έξω από το σπίτι, τα οικογενειακά. Οι τρίτοι άνθρωποι που συναναστρέφονται με τους γονείς μας, είτε είναι φίλοι μας, είτε γείτονες, δεν έχουν ολοκληρωμένη εικόνα για τους γονείς μας. Γιατί πολύ απλά, δεν τους ξέρουν τόσο καλά όσο εμείς. Και εκτός από αυτό, οι ίδιοι οι γονείς μας, ή αν θέλετε όλοι οι άνθρωποι γενικότερα, αν όχι όλοι, το μεγαλύτερο ποσοστό τελος πάντων, θέλει να δείχνει ωραία εικόνα στους ανθρώπους που δεν είναι μέσα στην οικογένεια. Αφήνει λοιπόν τα «κακά» του χαρακτήρα του και δείχνει μόνο τα θετικά. Έτσι, όλοι λένε, πω πω, τι καλός άνθρωπος είναι αυτός. Τι καλή οικογένεια. Μόνο εμείς ξέρουμε πραγματικά τους γονείς μας και γι’αυτό όταν βλέπουμε όλους τους άλλους να λένε τα καλύτερα, αλλά εμείς μέσα στο σπίτι να βιώνουμε τα χειρότερα, τότε εξαγριονώμαστε. Αν κρίνετε ακόμα έτσι τους ανθρώπους, με αυτό που σας δείχνουν, να ξέρετε ότι υπάρχει και μια πλευρά που δεν σας την έχουν δείξει. Και ούτε πρόκειται φυσικά να την μάθετε γιατί πολύ απλά δεν ζείτε με αυτό τον άνθρωπο μέσα στο ίδιο σπίτι. Γι’αυτό να μην «ζηλεύετε» άλλους γονείς, γιατί αν τους γνωρίζατε πραγματικά, μπορεί να ήταν χειρότεροι από τους δικούς σας! Αυτό είναι και το θέμα της ταινίας.

Σας ζάλισα πάλι, έτσι; Τι να κάνουμε; Κάθε ταινία και διαφορετικό μήνυμα.

 

 

ΥΠΟΘΕΣΗ:

Ένας Νεοϋορκέζος καθηγητής σκέφτεται να παντρευτεί τη φιλενάδα του και να μετακομίσει στη Καλιφόρνια, θέλοντας αλλαγές στη ζωή του. Η μητέρα του τού λέει πως τον καταλαβαίνει, αλλά κι ότι μπορεί αυτό να στοιχίσει στον απαιτητικό πατέρα του. Λίγο πριν τον γάμο, η μητέρα πεθαίνει.

 

CAST:

 

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: I Never Sang for my Father

ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: Ποτέ δεν Τραγούδησα για τον Πατέρα μου

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Gilbert Cates

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Robert Anderson (θεατρικό)

ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΣ: Robert Anderson

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Gene Hackman – Melvyn Douglas – Dorothy Stickney – Estelle Parsons – Elizabeth Hubbard

ΕΙΔΟΣ: Δραματική

ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 1970

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 92′

 

Η βαθμολογία που της έβαλα είναι 8,5/10.

Η ταινία είναι δύσκολη στην κατανόησή της, όχι με την έννοια ότι δεν καταλαβαίνεις τι θέλει να μας πει. Δύσκολη για τον κάθε θεατή, γιατί ο καθένας θα πάρει από την ταινία πράγματα με βάση την δική του σχέση που έχει ή είχε με τον πατέρα του.
Δύσκολο θέμα η σχέση πατέρα-γιου για ταινία, και εδώ μας ξεδιπλώνει πολλά πράγματα που συμβαίνουν ακόμα και σήμερα, αλλά και που θα συνεχίσουν να απασχολούν, γιατί η σχέση με τους γονείς μας με τα καλά και τα κακά, είναι και θα είναι μοναδική ειτε έχουμε καλά βιώματα είτε όχι.
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ο Gene Hackman στην ερμηνεία του που δείχνει να »ανέχεται» τον πατέρα του σαν καλός γιος, χωρίς να αντιμιλάει, αλλά μόλις φεύγει από δίπλα του είναι έτοιμος να ξεσπάσει από την οργή που νιώθει μέσα του, για την εικόνα που έχει ο υπόλοιπος κόσμος για τον πατέρα του, αλλά δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα που έχει ο ίδιος για αυτόν.
Ήθελε να αγαπήσει τον πατέρα του αλλά δεν τα κατάφερε.
Κι όμως, παρότι δεν τον αγάπησε, η λέξη »πατέρας» είναι σημαντική για αυτόν. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ και ο Melvyn Douglas ως πατέρας. Σκληρός, εγωιστής και »αφεντικό»…
Συγκλονιστική και αποκαλυπτική σε μεγάλο βαθμό η ταινία, εξού και το 8,5 που της έβαλα. Πραγματικά αξίζει να την δείτε, να σκεφτείτε και να προβληματιστείτε. Δεν ξέρω κατά πόσο εύκολα μπορείτε να την βρείτε στα βίντεο κλαμπ γιατί εγώ την έχω αγοράσει επειδή είμαι συλλέκτης.
Αν την βρείτε όμως, μην διστάσετε να την δείτε!!

Τρέιλερ της ταινίας δεν υπάρχει για να σας βάλω, παρά μόνο μία σκηνή που την έχει ανεβάσει κάποιο παιδί στο Youtube:

Σχόλια
  1. Ο/Η trancemedia λέει:

    Σίγουρα θέλει πολύ ανάλυση το θέμα φίλη HAPPYHEART και σίγουρα πρέπει όλοι όσοι είναι γονείς να σκεφτούν πώς συμπεριφέρονται στα παιδιά τους.
    Και όλο αυτό ξεκινάει από την δημιουργία ενός παιδιού. Το παιδί το κάνουμε επειδή το θέλουμε εμείς οι ίδιοι, δηλαδή να ικανοποιήσουμε το ΕΓΩ μας, ή το κάνουμε γιατί θέλουμε να δημιουργήσουμε ζωή; Και έπειτα μεγαλώνοντας το παιδί, το μαθαίνουμε πράγματα και θέλω δικά μας! Άρα προσπαθούμε να κάνουμε τα παιδιά σαν τις προσωπικότητες τις δικές μας.

    Δεν ξέρω, θέλει πολύ ανάλυση το θέμα…

  2. Ο/Η HAPPYHEART λέει:

    ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΑΝΑΛΥΣΗ,ΦΙΛΕ Τ/Μ
    ΟΜωΣ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ,ΓΟΝΕΙΣ?
    πρεπει να ειμαστε κ στισ δυο θεσεισ για να τοποθετηθουμε
    ΤΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΠΑΙΔΙΑ [ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ] ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΠΟΙΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΘΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ]
    ΕΞΑΡΤςΝΤΕ ΟΛΑ Κ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ,ΤΗΝ ΜΟΡΦΩΣΗ Κ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ,ΤΟΝ
    ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΑΜΦΟΤΕΡΩΝ.
    ΤΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΔΙΑΚΡΙΝΩ ΕΓΩ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΟΥΝ ΜΑΘΗΤΕΣ Κ ΕΩΣ 20-25
    ΕΤΩΝ ΜΙΑ ΠΑΡΑΜΕΛΗΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ,ΠΑΙΔΕΙΑ
    ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΟΥΤΕ ΠΑΤΕΡΕΣ ΟΥΤΕ ΜΗΤΕΡΕΣ ΣΤΕΚΟΝΤΕ ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ
    Κ ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ »ΣΤΗΡΙΓΜΑ» Κ ΚΑΝΟΥΝ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ,ΕΣΤΩ Κ ΜΕ ΒΟΜΟΛΟΧΙΕΣ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΘΕΩΡΟΥΝ »ΜΑΓΚΙΑ» ΤΟ ΜΕΓΑΛΗΤΕΡΟ ΛΑΘΟΣ ΔΕ Η ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΙΟ
    Ε ΚΥΡΙΕ ΕΓΩΙΣΤΗ ΔΕΣ ΕΝΑ ΓΙΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ,ΑΝΤΡΑ Κ ΚΑΜΑΡΩΣΕ ΤΟΝ, ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ[ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ ΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ..] ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s